Album van de week.

Tracks worden gedraaid van Ma t/m Vr, na het Nieuws, op de oneven uren van 09.00 tot 23.00

Album voor Week 30 – 2019

Binnen de stortvloed aan Prince-releases die we dit jaar over ons uitgestort hebben gekregen (en nog gaan krijgen) is het deze week via streamingplatform Tidal beschikbaar komende Originals verreweg de meest interessante tot nu toe. Het is geen geheim dat Prince dusdanig productief was, dat hij naast zijn eigen werk ook honderden nummers voor anderen heeft geschreven. Originals is een bloemlezing van dergelijke nummers, uitgevoerd door de maestro zelf.

In de loop der jaren zijn via allerlei bootleg-cd’s en ‘leaks’ al flink wat van dergelijke nummers gaan circuleren onder de fans. Een vaak gehoord commentaar bij eerdere releases met materiaal uit Prince’ roemruchte kluis, was bij de hardcore verzamelaars ‘dat kennen we al’. Toen de tracklist van Originals bekend werd gemaakt, begon het – overigens onterechte, we horen dergelijk materiaal domweg niet te hebben – gemor ook alweer. Bij de eerste beluistering worden ie criticasters echter direct de mond gesnoerd.

Op twee tracks na, bevat Originals louter tracks die in deze vorm nog niet eerder circuleerden. Een van die twee is Nothing Compares 2 U, die we kennen omdat het vorig jaar een officiële release kreeg. De ander is Love… Thy Will Be Done, begin jaren negentig een hit voor Martika en in Prince’ versie een bootlegfavoriet. Nu is dat nummer ook meteen een van de zwakste schakels op deze release. Niet omdat het nu zo slecht is, wel omdat Originals voornamelijk uit nummers bestaat die gedurende Prince creatieve hoogtijdagen midden jaren tachtig zijn opgenomen. Deze is van een paar jaar later en voelt daardoor muzikaal niet helemaal op zijn plek. Het breekt de luisterervaring enigszins.

 

Dat geldt ook voor genoemd Nothing Compares 2 U. Deze voor The Family gecomponeerde en door Sinéad O’Connor tot hit gemaakte track voelt qua flow en bombast niet lekker na het heerlijk lichte en springerige Wouldn’t You Love To Love Me (later opgenomen door Taja Sevelle) en is daardoor geen ideale afsluiter. Creatief zijn er ook vormgevingstechnisch wat rare keuzes gemaakt. De coverfoto uit 1980 bijvoorbeeld laat een Prince zien van vóór hij ook maar een nummer aan een andere artiest had geschonken. Sterker nog, geen enkel nummer op Originals is uit de periode dat die foto is gemaakt. Binnen het overkoepelende plaatje dat muzikaal wordt geschetst, past dat beeld gevoelsmatig niet goed.

En dat is jammer, want eigenlijk moet je dat commentaar direct terzijde schuiven. Originals is voor de liefhebbers echt genieten. Het geeft een fascinerend inkijkje in Prince’ manier van werken en toont zonder dat het er te dik op ligt hoe gedreven hij was als muzikant. Dat laatste merk je vooral doordat je op Originals volledig uitgewerkte versies van liedjes te horen krijgt. Waar veel andere componisten die iets voor een ander schrijven een snelle demo maken, produceerde Prince volledige tracks met arrangementen, koortjes, meerdere muzikale lagen… eigenlijk gewoon kant en klare tracks waar je niks meer aan hoeft te doen. Luisterend naar Originals zwalk je daardoor van snelle herkenning omdat (een deel van) de basis het uiteindelijke nummer ook heeft gehaald, naar verrassing omdat het allemaal juist zo anders is. In de eerste categorie moet je denken aan albumopener Sex Shooter (uiteindelijk voor Apollonia 6), The Glamorous Life (Sheila E.) of Baby You’re A Trip (Jill Jones, die ook op deze versie al te horen is) en in de tweede categorie aan nummers als de door Kenny Rogers volledig opnieuw opgenomen 80s-ballad You’re My Love bijvoorbeeld, maar zelfs ook Manic Monday dat in deze versie significant verschilt van de meer op de versie van The Bangles lijkende bootleg-versie die al jaren circuleert.

Wie goed oplet, merkt dat Prince veel van de nummers die uiteindelijk door anderen zijn opgenomen ook daadwerkelijk vanuit het perspectief van die ander heeft opgenomen. Het meest opvallende voorbeeld is de Sheila E.- hit Holly Rock, waarin we Prince vrolijk de rap ‘Sheila E.’s my name, Holly

Rock’s my game’ horen opdreunen. Maar ook in nummers als Noon Rendezvous (ook geschreven voor Sheila E.) neemt hij met zijn falsetstem een vrouwelijk perspectief in en het resultaat is prachtig. Dit waar een Sex Shooter meer stoïcijns wordt gebracht en eigenlijk niet zo goed is als de uiteindelijke versie met hijgerige vrouwenvocalen. Het voor Vanity 6 geschreven Make-Up is er ook zo eentje die vanuit vrouwelijk perspectief wordt gebracht, maar die met een diepe mannenstem is ingezongen. Het is door dat contrast een vervreemdende electro-track geworden daardoor die absoluut een van de hoogtepunten op Originals is. Een ander hoogtepunt is genoemd Holly Rock, dat vrij strak begint en in een heerlijke jam verzandt tegen het einde.

Een opvallende conclusie die te trekken is, is dat artiesten waarvan je het niet verwacht soms wat creatieve vrijheid pakken in hun versies (Apollonia 6), waar anderen zich heel strak aan Prince’ versie houden. Jungle Love is bijna niet te onderscheiden van de versie van The Time. Sheila E. en Jill Jones, artiesten die toch echt zelf ook wel wat kunnen, houden zich vocaal doorgaans ook heel strak aan wat Prince hen – getuige dit album – heeft opgelegd. Het maakt van Originals fascinerend luistervoer. De vorige ‘vault release’ Piano & A Microphone ’83 moest het hebben van de prachtige vormgeving, maar was maar inhoudelijk eigenlijk een overbodige release. Daarvoor werd met de deluxe editie van Purple Rain niet het volledige potentieel benut. Dat maakt dat Originals de eerste postume Prince-release is die, op genoemde en eigenlijk ook gewoon wel verwaarloosbare schoonheidsfoutjes na, fantastisch gelukt is. Nieuwe Prince-klassiekers gaat het niet opleveren, daar de ‘klassiekers’ uiteindelijk toch wel de versies van de uiteindelijke uitvoerenden zijn. Wel krijg je door Originals nog meer ontzag voor zijn manier van werken en inzicht in zijn denkwijze en los daarvan is het gewoon een erg fijne compilatie waar je vaker naar terug zal grijpen omdat het heerlijk wegluistert. Laat dit wat betreft Prince’ muzikale erfenis de weg voorwaarts zijn.

 

 

( Bron: writteninmusic.com )

Biografie:

His Royal Badness Prince beter bekeken,

Moeder zangeres Mattie Della Shaw ontmoet in 1957 vader John Nelson, pianist en componist. John Nelson had toen al vijf kinderen uit een eerdere relatie. En hij was de leider van een band, het Prince Rogers Trio. Toen Mattie een zoon kreeg van John, werd die Prince Roger Nelson genoemd. Het stel kreeg ook nog een dochter, Tyka Nelson.

Al jong werd het muzikale talent van Prince erkend. Een bevriende studio-eigenaar gaf hem, toen hij 17 was, de sleutel van zijn gebouw, zodat hij ’s nachts nummer kon opnemen, een gewoonte die hij de rest van zijn leven bleef volhouden. Investeerders – een dokter, een advocaat – werden door muziekpromotor Owen Husney ingeschakeld om Prince te kunnen laten schitteren. Ook bedacht Husney hoe Prince zich zou moeten kleden.

Deze biografie Dig if you will the picture. De biografie van Prince, is geschreven door een volgeling van ‘his royal badness’, TAFKAP of hoe hij zich ook noemde, en de liefde spat er vanaf. Zoals zijn onderwerp Prince gewend was te doen, heeft ook biograaf Ben Greenman goed nagedacht over hoe zijn verhaal eruit moet zien. Om te beginnen de voorkant van het boek, alleen al daarom zou je het kopen. Het portret van Prince is een kunstwerk, een collage samengesteld uit 71 verschillende onderdelen. Het is gemaakt door Kristi Abbott, die op de binnenflap alle credits krijgt. Achterin staat een catalogus van alle studioalbums van Prince, nummer voor nummer, met af en toe een anekdote van de biograaf. Met deze aanpak wordt meteen duidelijk wat Prince in een mensenleven betekend heeft. Niet alleen mooie muziek, het gaat om het hele pakket. En meteen krijgt de titel Dig if you will the picture de juiste lading.

“Prince’ gitaarspel was fenomenaal, zijn stem falset”, zegt Greenman. “Niet heel erg goed, maar bijna een meisjesstem die maakte dat hij dingen kon zeggen waar andere mannen voor opgepakt zouden worden.” Tijdens het lezen van dit soort uitspraken wil je de nummers van Prince opzetten om te horen of je het eens bent met de biograaf.

Seks

Prince Nelson wordt groot door zijn expliciet seksuele songteksten. In een recensie over het nummer Head schrijft Robert Christgau: “Mick Jagger zou zijn penis moeten opvouwen en naar huis gaan.”

Zijn nummers maken onderdeel uit van het collectieve bewustzijn. ‘Seks verkoopt’ nu eenmaal en er wordt daarom veel over geschreven en gezongen. Maar niemand deed dat zo wellustig en liefdevol als Prince. Hij zet de standaard. Wanneer ‘Queen Bee’ Beyonce in 2013 haar expliciete tekst Blow de wereld ingooit, wordt ze als na-aper van Prince gezien. Toch niet even gemakkelijk, een vrouw die over seks zingt…

Beyonce

Dit optreden uit 2004 van Prince met Beyonce, met op de achtergrond ‘onze’ saxofoniste Candy Dulfer, toont twee mensen die weten dat goede muziek en goede seks eigenlijk hetzelfde zijn, alleen is het eerste seks voor je hersenen en het tweede voor je lichaam.

“Om te beginnen leed Prince aan een steeds terugkerende zelfingenomenheid. Dat is geen ongewoon probleem onder genieën, zeker niet bij degenen die zo gedreven zijn om hun eigen genialiteit te demonstreren.”, aldus Greenman. Toch heerlijk om aan het eind van het optreden met Beyoncé Prince te horen zeggen: “Don’t hate us, ‘cause we fabulous!” Hij heeft gelijk.

Ouderlijk toezicht

Tipper Gore, de vrouw van Al Gore, maakt zich ondertussen zorgen over de de gevolgen van al die expliciete teksten en beelden voor de tere kinderziel. Ze hoorde samen met haar dochter Karenna het nummer Darling Nikki van Prince dat refereert aan seks en masturbatie, en is geschokt. Tipper mobiliseert de politiek er iets aan te doen en er volgens hoorzittingen over teksten van bekende artiesten. Er komt een organisatie, de Parents Music Resource Center (PMRC) om ouders te informeren en waarschuwen tegen verruwing van taalgebruik in de populaire muziek. Frank Zappa, die ook zijn werk moest komen verdedigen, noemt deze ontwikkeling ‘het bestrijden van roos door onthoofding.’

Sex , het nummer geschreven door de meester zelf, is volgens de biograaf niet zo best; het enige lichtpuntje noemt hij een uitvoering op het debuutalbum van een Nederlandse band met de onwaarschijnlijke naam Loïs Lane. Ja, Prince vond de zuster Klemann wel wat.

Dualiteit

Zijn androgyne verschijning , zijn vrouwelijke manier van kleden, zingen en praten, zijn verlegenheid, stond lijnrecht tegenover de puur mannelijke manier van het veroveren van vrouwenharten en van het alsmaar praten, denken en zingen over seks. Met die dualiteit kreeg Prince de wereld aan zijn voeten. Nummers konden zowel over meisjes, als over God gaan. Hij leek goddeloos en flirtte regelmatig met de duivel, om naast het podium Jehova getuige te zijn. Hoe verwarrend en met twee gezichten wil je het hebben?

Vrouwen

Prince werkte veel met vrouwen. In zijn band Revolution speelden Wendy Melvoin & Lisa Coleman een belangrijke rol. Totdat Prince zich verloofde met de tweelingzus van Wendy en de twee eruit gegooid werden. Hij schreef veel nummers die, omdat hij genderneutraal was lang voordat wij er over debatteerden, makkelijk door een vrouw konden worden gezongen. Een paar voorbeelden:

Cyndi Lauper- When you were mine/ Chaka Khan – I feel for you/ Sinead O’Connor – Nothing compares to you /Bangles- Manic Monday / Sheila E- Glamorous Life.

In het nummer Arrogance op het Love symbol Album zingt Prince: “What makes a man want to rule the world? Make him enough man to say he’s 50-50 girl’

Relaties

Prince leert Mayte Garcia kennen nadat haar moeder een videotape van haar had opgestuurd. Ze wordt achtergrondzangeres bij zijn begeleidingsband New Power Generation. Hij schrijft een aantal

nummers voor haar die zij met zijn hulp op haar eigen album Child of the Sun zet. Ze trouwen in 1996. Hij is 37, zij 22.

Hun liefdesbaby Boy Gregory sterft een maand na de geboorte aan het syndroom van Pfeiffer, het te vroeg aan elkaar groeien van de fontanellen. Het stel vertelt erover bij Oprah. De relatie overleeft deze ramp niet, ze scheiden.

In 2000 trouwt Prince met Manuela Testolini, zakenvrouw en filantroop. Dat huwelijk duurt zes jaar en blijft kinderloos. Veel meer staat er niet over in de biografie. Ook over de oorzaak van de dood van Prince weidt Greenman niet erg uit. Het is duidelijk dat hij de overtuiging heeft dat het kleine beetje privéleven dat Prince had niet verder voor het grote publiek hoeft te worden uitgezocht en opgediend.

Jehova

Wanneer Prince gaat samenwerken met overtuigd Jehova getuige Larry Graham, de bassist van Sly and the family stone, is Prince ook binnen twee jaar ‘om’. Prince kuist zichzelf en zijn optredens en maakt in 2000 een album over zijn religieuze gevoelens, getiteld The Rainbow children.

Prince en Graham gaan zelfs samen langs de deur om het ware geloof te verkondigen. De vrouw is niet meer gelijkwaardig maar ondergeschikt aan de man. Antisemitisme en homofobie uit die periode worden even aangeraakt en benoemd door Greenman, maar ook weer net zo snel losgelaten.

“De man die zijn mening nooit verandert is als stilstaand water en kweekt reptielen van de geest,” schrijft Greenman. Dat kan best zijn, maar deze veranderingen zijn zo radicaal dat ze vragen oproepen. Bestaat er misschien een verband tussen zijn bekering en de dood van zijn zoon?

Er gebeuren meer onverklaarbare zaken. Op 26 december 1998 speelt Prince in Utrecht, in Tivoli. Hij roept: “2001 Osama bin Laden getting ready to bomb America, you better watch out.” In 1993 schreef hij een nummer over Donald Trump (op het album Black Version). Waarom daar niet meer over geschreven? Het nummer is trouwens gecensureerd van internet, verdwenen. Check het maar!

Slave

“Als je jouw masters niet bezit, dan bezitten de masters jou”, riep Prince ooit. Het is het bekende verhaal van zijn strijd tegen Warner Bros over wie nu eigenlijk de eigenaar is van de muziek die hij maakt. Hij schrijft Slave op zijn wang, en de strijd nadert een hoogtepunt rond de millenniumwissel.

1999 is het nummer dat inzet wordt van de strijd. Warner Bros wil er vanaf eind 1998 veel geld mee verdienen met een tot in de puntjes uitgedachte reclamecampagne. Prince bedenkt een list. Hij kopieert het nummer, verandert een paar details en brengt het dan op zijn eigen label NPG Records uit. Dat levert niks op. De eerste versie is ondertussen te bekend en, ook volgens de fans, beter

En dan is er nog De kluis, The Vault, een mythisch gegeven, die gevuld zou zijn met allemaal Prince-nummers die nog nooit uitgebracht zijn. Er is op dit moment een groot juridisch gevecht gaande tussen de erfgenamen, waaronder zus Tyka, en producers, muzikanten en componisten die claimen ook recht te hebben op de opbrengst van de inhoud van de kluis. Sommige geruchten spreken van genoeg materiaal om de komende honderd jaar ieder jaarlijks een nieuw album uit te brengen.

Nadat ik het boek heb gelezen vraag ik me bij alle muziek die ik hoor af hoeveel Prince er in zit. Hij staat in een muzikale traditie die ik niet kende. Purple Haze van Jimi Hendrix, Purple Rain Drops van Stevie Wonder en Purple Snowflakes van Marvin Gaye. Er volgt in de biografie een kleine geschiedenis van de kleur paars. Best een mooie kleur.

( Bron: biografieportaal.nl –  Martine van Poeteren – 26 augustus 2017 )


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deel ....