Album van de Week.

Introductie op Zondag na het Nieuws van 17, 19, 21 en 23:00 uur.

Tracks worden gedraaid van Ma t/m Vr, na het Nieuws, op de oneven uren van 09.00 tot 23.00

Album voor Week 38 – 2019


Ze wilde het al langer: een roots-album maken met de man die 21 jaar geleden haar eerste album World Of Hurt inspireerde. In dezelfde periode dat Ilse DeLange aan haar vorige plaat werkte, werd haar droom eindelijk werkelijkheid en nam ze met producer T-Bone Burnett het album Gravel & Dust op.

Wie een selectie van toekomstige radiovriendelijke liedjes verwacht kan zijn plezier beter bij de gemiddelde Top 40-artiest van dit moment gaan zoeken. Gravel & Dust is opgenomen vanuit een pure passie voor bluegrass en country en heel simpel: dat soort type muziek hoor je zelden op een commercieel radiostation terug. De tien liedjes op dit album zijn als het ware één geheel, omdat ze vrijwel allemaal veelvuldig gebruik maken van dezelfde instrumenten: de steelgitaar, de bluegrassbanjo en de akoestische gitaar. New Amsterdam, Where Dreams Go To Die, Went For A While en Always Been: het zijn allemaal pure liedjes die wat rustig voortkabbelen. Eigenlijk best heel saai als je ze vergelijkt met fijne en geproduceerde popplaten die DeLange eerder heeft uitgebracht. Fans van The Common Linnets zullen wél blij zijn met een plaat als Gravel & Dust, want hier en daar hoor je als luisteraar ook zeker ingrediënten terug die eerder in Common Linnets-werk te horen waren. Het ietwat stevigere liedje No End In Sight is daar een goed voorbeeld van en is misschien zelfs wel een klein hoogtepuntje te noemen.

De titeltrack Gravel & Dust is een tweede liedje dat ergens nog het luisteren waard is. Een filmisch nummer waarin DeLange kiest voor datgene wat ze uiteindelijk het liefste doet: rootsy liedjes maken. Muziek die door haar aderen stroomt, muziek waarmee ze (in haar eigen woorden) oud mee wil worden en waarmee je ook oud kúnt worden.

Om maar gewoon heel eerlijk te zijn: de popkant van de zangeres is boeiender en veel uitbundiger dan dit. Dat een meervoudig Grammy Award-winnaar toevallig deze hele plaat geproduceerd heeft, staat ongetwijfeld mooi op haar C.V., maar wat ons betreft staat dat niet garant voor een aantal succesvolle luistersessies…

( Bron: Nieuwe Plaat.nl )

 

Biografie:

Ilse de Lange (artiestennaam Ilse DeLange) werd op vrijdag de 13e mei 1977 geboren te Almelo, waar zij tot 2001 ook altijd heeft gewoond. Als schoolopleiding volgde ze MAVO en Middelbaar Middenstands Onderwijs (MMO). Ze heeft een tijdje gewerkt als verkoopster in een schoenwinkel.

In die periode ondernam ze al pogingen om door te breken als zangeres, een droom die ze al lang koesterde. Vanaf haar 8e jaar nam ze deel aan Soundmix-wedstrijden en talentenjachten, en kwam vele malen als winnares uit de bus. Op haar 13e debuteerde ze in een televisieprogramma (De Kinderparade bij Tineke).

Ze kreeg van Amerikaanse kennissen cassettebandjes met country-muziek, nam gitaarlessen bij plaatsgenoot Joop van Liefland (met wie ze ook optrad) en viel in 1994 op bij de platenbaas Bob Saporiti van Warner Bros USA tijdens de Nederlandse Country Music Awards. Nadat de Nederlandse A&R manager Menno Timmerman contact had gezocht met Saporiti werd er in 1998 een platencontract in Nashville getekend.

Ilse mocht in het Mekka van de country-music Nashville een cd opnemen met een ervaren producer (Barry Beckett) en dito studiomuzikanten. Uit een grote hoeveelheid materiaal kon ze de nummers uitzoeken die het best bij haar passen en zelf schreef ze aan vier nummers mee.

In juni 1998 ging het allemaal gebeuren. De debuutsingle I’m not so tough deed het goed en de cd World of hurt, die 2 maand later werd uitgebracht, bereikte de nr. 1 status. In korte tijd ontving ze drie prijzen: in maart 1999 de Edison Music Award en in april 1999 de TMF Award en de Dutch Country Music Award.

Inmiddels had ze haar (begeleidings)band Cash and Delivery moeten loslaten. De heren hadden naast hun reguliere baan te weinig tijd voor optredens. Ze ging verder met een nieuw geformeerde begeleidingsband, bestaande uit ervaren (sessie)muzikanten: Cor Mutsers (gitaar), Nico Brandsen (toetsen), Eric Coenen (bas), en Bart Vergoossen (drums).

Van World of hurt werden in het eerste jaar 300.000 exemplaren verkocht, inmiddels zijn er meer dan 500.000 exemplaren van dit debuut over de toonbank gegaan. De opvolger Dear John (oktober 1999) was bedoeld als tussendoortje en bevat opnamen van de Marlboro Flashback Tour die zij samen met haar band maakte. Deze live-cd is in een gelimiteerde oplage uitgebracht en volledig uitverkocht (100.000 stuks). Tijdens deze flashbacktour, waarvoor jaarlijks bands worden gevraagd een serie concerten te verzorgen met de muziek, die voor hen als inspiratiebron diende, speelde zij bekend en minder bekend werk van John Hiatt waaronder ‘Have a little faith’ en ‘Riding with the king’.

De doorbraak in Amerika is er tot nu toe nog niet van gekomen. Met veel égards ontvangen door de platenbonzen bleek men besloten te hebben haar cd alleen in Europa uit te brengen. Ilse wil niet buigen wat betreft haar repertoirekeuze. Ze zingt wat ze zelf goed vindt en doet niet aan muzikale (lees: commerciële) aanpassingen. Integriteit heeft voor haar echt betekenis, playbacken komt in haar vocabulaire niet voor.

Haar tweede cd met nieuw repertoire ‘Livin’ on love’ (oktober 2000) beschouwt ze zelf nog steeds als een prima opvolger van World of hurt, maar de verkoopcijfers van de debuut-cd werden niet gehaald.

Eind 2000 kreeg de band een nieuwe samenstelling. Partner en drummer Bart Vergoossen bleef, nieuw zijn Peter Tiehuis (gitaar), Will Maas (toetsen) en Theo de Jong (bas).

2001 wordt een moeilijk jaar. Ze heeft problemen met het management, is zwaar teleurgesteld in haar platenmaatschappij en tot overmaat van ramp begeeft haar stem het tijdens een concert begin april in Paradiso. Haar Livin’on love promotie-tour moest worden stilgelegd vanwege oververmoeide stembanden. Wel ontving ze twee Edisons voor beste zangeres nationaal en beste Nederlandse artiest. Bovendien de Cultuurprijs Overijssel 2001, ondanks dat ze net verhuisd was naar Arnhem waar ze met vriend en drummer van de band Bart Vergoossen is gaan wonen.

Het jaar daarop neemt Ilse haar derde studio-cd op, dit keer in Los Angeles. Naar Amerikaans gebruik werkte ze samen met echte studiomuzikanten, en niet de eerste de beste. Drummer Vinnie Colaiuta en gitarist Mike Landau zijn in Amerika zeer bekende namen. Bruce Gaitsch en Blue Miller, eersteklas songwriters zorgden samen met Ilse voor het materiaal. Uiteindelijk had ze zelf een groot aandeel in het resultaat van ‘Clean up’. De titel van de cd zegt genoeg, ze rekende af met wat haar gefrustreerd had en maakte schoon schip. De cd verscheen in april 2003 en de waardering was er alom; het album heeft vijf weken op nummer 1 in de album top 100 gestaan. Ze werd door bassist Tony Overwater gevraagd voor een gastoptreden op North Sea waarbij ook Pat Metheny van de partij was. Ze was veel te zien op de televisie, niet alleen zingend, maar ook in allerlei programma’s als Wintertijd, Dit was het nieuws, RUR, Barend & van Dorp en Kopspijkers.

Eind 2003 verscheen de verzamel-cd Here I am 1998-2003. In maart 2004 ontving ze haar 4e Edison Music Award. Een maand later nam ze samen met Zucchero het nummer Blue op. Na een periode van stilte ging ze eind 2005 weer op tournee, en werkte met top-producer Patrick Leonard aan een nieuw album The great escape, dat in juni 2006 werd uitgebracht en meteen op de eerste plaats in de Mega Album Top 100 terechtkwam.

( Bron: Tonny Peters )


 

 

 

 

 

Deel ....